Elveda diyebilmek için geride bir şeyler bırakmak gerek.
Eğer bırakabileceğin her şeyi yıktıysan benim gibi, kaybedecek çok da bir şeyin
yok aslında. Belki okunmasın diye üstü karalanmış birkaç şiir kalır defterinde. Belki de bir fotoğraf,
geçmişi canlandıran hafızalarda... Kısacası geride birkaç kağıt parçası,
yüzlerce yıkık düş.
Zulmü nefeste yaşayan bedenlere ölüm helal midir acaba?
Nefsi sınıyorsa eğer nefes almak ibadet midir böyle gecelerde? Hoşnutsuz
yaşamlara kalplerimiz kan pompalıyor. Kan içinde aşk. Aşk ölüm. Ölüm…
Bazen diyorum ki ölsem ve bu benim suçum olmasa. Yansa bir
bina içinde kalsam ya da uçsam uçurumlara kazara. Kaç günlük ölürdüm ki geride kalanlara ? Kaç
damla olurdum, kaç ev, kaç şiir, kaç resim olurdum? Kaç günlüğüm?
Yeni bir gün doğmadan ölüyorum bu gece. Elveda bütün elveda
diyemediklerim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder