21. Yüzyıl Ütopyası

Basit bir hayatı yaşamak o kadar da kötü olmasa gerek. Gönlünün her istediğini alamamak, her istediğini yiyemek, her istediğin yere gidememek, her istediğini yapamamak bunlar olmasa da olurdu. Sadece hayatın bir yığın buhranından kaçıp sığındığın bir evin olsa, sevdiklerin olsa yetecekti. Tek katlı falan çok abartılı değil, bir-iki odalı olsa yetecek. Ne güzel olurdu değil mi, o bir-iki küçük odalı evdeki çay sohbetleri. En çok duymak isteyeceğimiz cümle "Çay'ın bittiyse tazeleyeyim" olurdu sanırım. Yanına da uğraşıp emek verdiğin tatlı kurabiyeler olurdu belki de. Sonra belki yaz gelir, aynı eylemi dışarıda evinin önüne attığın şirin sandalyelerde gerçekleştirirdin ya da ne bileyim, çimlerin üstüne otururdun mesela. Gökyüzüne bakıp, yıldızları sahiplenirdin. Karın boşluğundan, ciğerlerine soğuk hava alışverişi olurdu, sen gülümserdin sürekli. Tamamını bilmediğin şarkı sözlerini mırıldanırdın tüm hissettiğin duyguları içeren. Şarkılar seni anlatırdı o gün, sen susardın ve şarkı söylerdin. Bilmediğin yerlerinde "mmm'lardın" sevdiğin insan tamamlardı geri kalanını. Eve götürmek için aldığın sıcak ekmeğin kokusuna pes edip, eve gelmeden kenarından başlamışsındır yemeğe. Televizyon girmese mesela, hani diyorum bir radyo olsa da sürekli halk müziği, sanat müziği çalsa. Konuşmaları süslese arkadan hiç susmadan. 

Bir hayalim var, evet. Belki zor ama kurmaktan bile hoşlandığın hayalin. Basit bir hayat işte, Kahvaltılıklarını evinin önünde yetiştireceksin mesela. Hani her günkü kahvaltın değil sadece bir günlük kahvaltını kendi yetiştirdiklerinden hazırlasan, bir yıl yetecek sanki. Siz hiç bir domatesin kızarışına şahit oldunuz mu? Sizi mutlu etmek için her gün makyaj yapıyor gibidir, her gün güzel gösterir size kendini. Yetiştirdiğiniz biberin ne kadar acı olduğuna bile bakmazsınız. 21. yy. ütopya'sı gibi geliyor. Çember genişliyor...