Tutsaklık

  Fark ettim ki hayatlarımız klişeleşmiş. Düşünmüyoruz sadece yaşıyoruz, sorgulamaktan korkuyoruz en ufak bir şeyi. Farklı yerlerde yaşıyoruz, farklı kokuyoruz, nefes alış verişlerimiz farklı, sevgilerimiz farklı. Peki ya hayatlarımız ? Durun ben söyleyeyim, tamamıyle sıradan. Geçirdiğimiz yıllar birbirinin aynısı. Çalışıyoruz, okula gidiyoruz, hafta sonları deseniz birbirini tekrar eden biçimde geçiyor ve tatili bekliyoruz. Bir düzenin içinde doğup bir düzenin içinde ölüyoruz. En kötüsü de bu düzeni sorgulamayışımız. Bir tatilde memlekete gitmeyelim arkadaşlar ya da memlekete gitmek için tatili beklemeyelim. Denize yazın değil kışın girelim, hasta olalım kıvranalım. Sıradanlıkları bozalım.

  Herkes hayal kuruyor ama gerçekleştirenlerimiz pek az. O görmeyi çok istediğimiz şehirden  vazgeçiyoruz en ufak bir engelde, pes ediyoruz. Korkuyoruz ‘ya yapamazsam’ düşüncesiyle. Bilmiyoruz, hiçbir zaman duyamıyoruz okyanus dalgasının sesini, görmüyoruz Everest’in tepesinden dünyayı, yazmıyoruz her gece hayaliyle yattığımız meleği. Düşlerde seviyoruz insanları, yaklaşmıyoruz. Şu çekingenliğimizi, korkularımızı bir kenara bıraksak her şey düzelecek, yapmıyoruz. Hayatın bizi tuttuğunu söylüyoruz ama iki adım atmaya çabalamıyoruz. Sorunun ne olduğunu dahi düşünmüyoruz, öylece kestirip atıyoruz. Sorun çekingenlik arkadaşlar, sorun kültür, sorun alışkanlık. İnsanların diyecekleri sözlerden çekiniyoruz, kültürde yok anneye babaya karşı gelmek diyoruz yapamıyoruz, düzene alışıp kölesi oluyoruz kopamıyoruz. Sonra da çıkıp kendimize ‘mutsuz’ diyoruz ücra köşelerde. Mutsuzluğumuz tutsaklığımızdan, anlamıyoruz.

  Çevremizde böyle yaşayan örnekler pek az biliyorum. Ama demek istediğim şu ki neden örnek olmayalım ? Neden yaşamayalım delicesine sevdiklerimizle ? Neden Asya’ya gitmeyelim merakımızla ? Tek yaptığımız bahaneler uydurmak. Yaşamak parayla değil dostlarım, yaşamak mutlulukla. Sıradan hayatları mutluluğa çeviren örneğe ihtiyacımız var. Örnek olalım özgürlüğe!